اصول اساسي برنامه پياده روي

November 4, 2008


براي‌ انجام‌ تمامي‌ فعاليتهاي‌ ورزشي‌ و آمادگي‌ جسماني‌ بايستي‌ مواردي‌ بعنوان‌ اصول‌ رعايت‌ گردد كه پياده‌روي‌ نيز از اين‌ قاعده‌ مستثني‌ نمي‌باشد كه‌ اين‌ اصول‌ كلي‌ عبارتند از :
-۱ گرم‌ كردن‌ و خنك‌ نمودن‌ بدن‌ ( down warm up &cool ) :
قبل‌ از شروع‌ فعاليت‌ فيزيكي‌ لازم‌ است‌ كه‌ سيستم‌ قلبي‌ عروقي‌ با انجام‌ برنامه‌ گرم‌ كردن‌ بتدريج‌ تحريك‌ گردد وضربان‌ قلب‌ بتدريج‌ افزايش‌ يابد در غير اينصورت‌ و با افزايش‌ يكباره‌ ضربان‌ قلب‌ ممكن‌ است‌ مشكلات‌ قلبي براي‌ فرد ايجاد گردد . بنابراين‌ حتماً بايستي‌ قبل‌ از پياده‌روي‌ عمل‌ گرم‌ كردن‌ انجام‌ گيرد كه‌ بصورت‌ ۵ دقيقه‌ راه رفتن‌ آهسته‌ مي‌باشد . بهتر است‌ بعد از گرم‌ كردن‌ حركات‌ كششي‌ بمدت‌ ۵ دقيقه‌ انجام‌ پذيرد. حركات‌ كششي سبب‌ افزايش‌ ارتجاع‌ پذيري‌ عضلات‌ ، كاهش‌ مقاومت‌ عضلاني‌ ، بهتر شدن‌ قابليت‌ انقباضي‌ آن‌ و كاهش‌ احتمال آسيب‌هاي‌ ورزشي‌ مي‌گردد . در پياده‌روي‌ بهتر است‌ حركات‌ كششي‌ براي‌ عضلات‌ چهار سرران‌ ، پشت‌ ران ، پشت‌ ساق‌ ، كمر و عضلات‌ شانه‌ و بازو انجام‌ گيرد .در خاتمه‌ برنامه‌ ورزشي‌ نبايستي‌ فعاليت‌ فيزيكي‌ بطور ناگهاني‌ متوقف‌ گردد بلكه‌ بهتر است‌ كه‌ حدود ۵ دقيقه‌ باراه‌ افتن‌ آهسته‌ و انجام‌ حركات‌ كششي‌ ، عضلات‌ را از حالت‌ سفتي‌ خارج‌ نموده‌ و ضربان‌ قلب‌ را به‌ آرامي‌ به‌حالت‌ طبيعي‌ باز گرداند.
۲- اصل‌ اختصاصي‌ بودن ( specificity) :
تغييرات‌ فيزيولوژيك‌ و تغييرات‌ تطابقي‌ در عضلات‌ نسبت‌ به‌ نوع‌ تمرين ‌اختصاصي‌ مي‌باشد بعنوان‌ نمونه‌ فعاليت‌هوازي‌ (aerobic) مانند پياده‌روي‌ و دويدن‌ سبب‌ افزايش‌ ظرفيت‌ هوازي‌ و استقامت‌ قلبي‌ ريوي‌ مي‌گردد و فعاليت‌ هاي‌ بيهوازي‌ (anaerobic) مانند كار با وزنه‌ سبب‌ افزايش‌ ظرفيت‌ بيهوازي‌ و قدرت‌ موضعي‌ عضلات مي‌گردد.
۳- اصل‌ اضافه‌ بار( over loud )و مقاومتپيشرونده ‌ ‌(progressive resistance ) :
براي‌ افزايش‌ قدرت‌ و استقامت‌ بدن‌ لازم‌ است‌ كه‌ سيستم‌هاي‌ عضلاني‌ و قلبي‌ ريوي‌ تحت‌ تأثير فشار ورزشي بيش‌ از حد طبيعي‌ قرار گيرند تا تغييرات‌ فيزيولوژيك‌ در بدن‌ ايجاد گردد. با انجام‌ تمرينات‌ ، قدرت‌ عضلاني‌ و استقامت‌ قلبي‌ ريوي‌ افزايش‌ مي‌يابد ولي‌ با عدم‌ افزايش‌ تدريجي‌ شدت تمرين‌ تغييرات‌ ايجاد شده‌ در همان‌ حدود باقي‌ مي‌ماند بنابراين‌ لازم‌ است‌ كه‌ شدت‌ تمرينات‌ بتدريج‌ افزايش پيدا كند.همچنين‌ براي‌ اعمال‌ اضافه‌ بار علاوه‌ بر افزايش‌ شدت‌ تمرين‌ ميتوان‌ مدت‌ زمان‌ تمرين‌ در هر جلسه‌ و يا تعداد جلسات‌ تمرين‌ در هفته‌ را افزايش‌ داد.
۴ – مدت‌ زمان‌ تمرين‌ ( duration) :
مدت‌ زمان‌ تمرين‌ ، زماني‌ است‌ كه‌ به‌ هر جلسه‌ ورزشي‌ اختصاص‌ داده‌ مي‌شود . مبتديان‌ بايستي‌ حداقل‌ بمدت ۱۵-۲۰ دقيقه‌ ورزش‌ نموده‌ و با افزايش‌ آمادگي‌ جسماني‌ هر جلسه‌ ورزشي‌ ميتواند تا حدود ۳۰-۶۰ دقيقه ‌افزايش‌ يابد .
افراد با آمادگي‌ جسماني‌ پايين‌ تر بايستي‌ شروع‌ تمريناتشان‌ به‌ ميزان‌ كمتر و در حدود۵-۱۰ دقيقه‌در هر جلسه‌ باشد. برنامه‌ هاي‌ ورزشي‌ بيش‌ از۶۰ دقيقه‌ فوايد اضافه‌ تري‌ از نظر ارتقاء سلامتي‌ ندارند.
۵- تعداد جلسات‌ تمرين‌ ( frequency) :
به‌ معني‌ تعداد جلسات‌ ورزشي‌ در هفته‌ مي‌باشد . بطور كلي‌ برنامه‌ ورزشي‌ ۵-۳ روز در هفته‌ كافي‌ مي باشد‌ و لازم‌ است‌ كه‌ بين‌ جلسات‌ ورزشي‌ ۴۸-۲۴ ساعت‌ زمان‌ براي‌ استراحت‌ و ريكاوري‌ در نظر گرفته‌ شود.
۶ – اصل‌ شدت‌ ( intensity) :
شدت‌ عبارت‌ از درجه‌ اضافه‌ بار يا استرس‌ زايي‌ يك‌ تمرين‌ مي‌باشد. براي‌ اينكه‌ يك‌ تمرين‌ هوازي‌ اثرات‌ مناسبي‌بر روي‌ سيستم‌ قلبي‌ ريوي‌ و سيستم‌ عضلاني‌ اعمال‌ نمايد برنامه‌ تمريني‌ بايستي‌ شامل‌ فعاليتهايي‌ گردد كه‌ سبب ‌ايجاد يك‌ اضافه‌ بار بر روي‌ سيستم‌ هاي‌ فوق‌ گردد تحقيقات‌ نشان‌ داده‌ است‌ كه‌ شدت‌ تمرينات‌ هوازي‌ بايستي ‌حداقل‌ ۷۰%حداكثر ضربان‌ رزرو قلبي (maximum heart rate reserve)بوده‌ و در طي‌ مدت‌ تمرين training target heart rate را محاسبه‌ نمود.
tthr = ( mhr – rhr ) 0/7 + rhr
در فرمول‌ فوقrhr تعداد ضربان‌ قلب‌ در حالت‌ استراحت‌ بوده‌ و حداكثر ضربان‌ قلب‌ mhr از فرمول‌ زيرمحاسبه‌ مي‌شود:
mhr = 220 – age ( year )
لازم‌ بذكر است‌ كه‌ برنامه‌هاي‌ ورزشي‌ با شدت‌ پايين‌ يعني‌ پايين‌تر از ۷۰% براي‌ افراد غير فعال‌ و براي‌ افرادي‌ كه‌مي‌خواهند وزن‌ بدنشان‌ را در ميزان‌ مناسبي‌ نگه‌ دارند مناسب‌ است‌ . در كل‌ شدت‌ ورزش‌ بايستي‌ بر حسب‌ سن ‌و ميزان‌ آمادگي‌ جسماني‌ فرد تعيين‌ گردد. بطور كلي‌ ميتوان‌ ضربان قلب ۱۲۰-۱۱۰ را براي‌ افراد ميانسال‌ و ضربان‌ قلب‌ ‌ ۱۶۰-۱۴۰ را براي‌ افراد جوانتر بعنوان‌ شدت‌ تمريني‌ مناسب‌ در نظر گرفت‌ .
پايگاه اطلاع‌رساني دانشگاه علوم پزشكي تبريز

تبصره‌ ۱ – براي‌ اندازه ‌گيري‌ ضربان‌ قلب‌ ميتوان‌ دست‌ راست‌ را مستقيماً در روي‌ ناحيه‌ قلب‌ گذاشت‌ و يا نبض‌راديال‌ را در پايه‌ انگشت‌ شست‌ دست‌ و يا نبض‌ تمپورال‌ را در قسمت‌ جلويي‌ گوش‌ لمس‌ نمود . گرفتن‌ نبض‌كاروتيد در ناحيه‌ گردن‌ توصيه‌ نميشود زيرا فشار بر اين‌ ناحيه‌ ميتواند سبب‌ كاهش‌ ضربان‌ قلب‌ يا ايجاد ناراحتي ‌قلبي‌ در بعضي‌ موارد گردد.
* تبصره‌ ۲ – ضربان‌ ده‌ ثانيه‌اي‌( the ten-second rate)) براي‌ اينكه‌ ارزيابي‌ شدت‌ فعاليت‌ ورزشي‌ براي‌فرد راحت‌ باشد ميتوان‌ ضربان‌ هدف‌ را بر عدد ۶ تقسيم‌ نمود تا ضربان‌ قلب‌ مورد نظر در مدت‌ ده ثانيه‌ بدست‌ آيد با اين‌ روش‌ فرد ميتواند با گرفتن‌ نبض‌ خود بمدت‌ ده ثانيه‌ شدت‌ فعاليت‌ ورزشي‌ خود را مقايسه‌ نمايد.
۷- اصل‌ بازگشت‌ به‌ حالت‌ اوليه ( recovery ) :
در مواقعي‌ كه‌ عضلات‌ بدنبال‌ تمرينات‌ خسته‌ هستند ، تمرين‌ اضافي‌ نه‌ تنها سبب‌ افزايش‌ قابليتهاي‌ جسماني‌نمي‌شوند بلكه‌ ممكن‌ است‌ سبب‌ آسيبهاي‌ عضلاني‌ نيز گردند بنابراين‌ لازم‌ است‌ در ميان‌ جلسات‌ تمريني‌زمانهاي‌ استراحت‌ و ريكاوري‌ مناسبي‌ در نظر گرفته‌ شود . بعضي‌ از علائم‌ استراحت‌ ناكافي‌ شامل‌ مواردي‌ مانند تهوع‌ ، سرماخوردگي‌ و افزايش‌ بيش‌ از حد ضربان‌ قلب‌ و فشارخون‌ مي‌باشد.
ب‌ – تكنيك‌ راه‌ رفتن‌ و پياده‌روي‌ :از زماني‌ كه‌ كودك‌ شروع‌ به‌ راه‌ رفتن‌ مي‌كند كسي‌ به‌ او شيوه‌ راه‌ رفتن‌ صحيح‌ را نمي‌آموزد و از لحاظ‌ حركت‌شناسي‌ و بيومكانيكي‌ راه‌ رفتن‌ بسياري‌ از افراد صحيح‌ نيست‌ كه‌ در اينجا به‌ وضعيت‌ پاها ، بازوها و تنه‌ د رپياده ‌روي‌ صحيح‌ اشاره‌ مي‌گردد:
– ۱وضعيت‌ پاها :
راه‌ رفتن‌ نمونه‌ اي‌ از يك‌ حركت‌ خطي‌ است‌ كه‌ با عمل‌ يك‌ درميان‌ هر دو پا انجام‌ ميشود و در اين‌ عمل‌ حركت‌ زاويه‌اي‌ هر يك‌ از قسمتهاي‌ مختلف‌ بدن‌ ، كل‌ بدن‌ را جابجا ميكند . حركت‌ پا دو مرحله‌ دارد :
مرحله‌ تاب‌ دادن‌ : كه‌ با جدا شدن‌ پنجه‌ پا از زمين‌ شروع‌ ميشود و با عمل‌ گذاشتن‌ پاشنه‌ روي‌ زمين‌ خاتمه‌ پيداميكند.
مرحله‌ تكيه‌ گاه‌ : كه‌ با گذاردن‌ پا شروع‌ و با جدا شدن‌ پنجه‌ پا از زمين‌ خاتمه‌ پيدا ميكند.
بهتر است‌ در زمان‌ فرود پا كه‌ پاشنه‌ روي‌ زمين‌ مي‌آيد پنجه‌ پا بطرف‌ بالا قرار گيرد اين‌ كار باعث‌ ميشود كه‌ زانو حداكثر طول‌ حركتي‌ اش‌ باز شود.
حركت‌ پا بايد از ناحيه‌ ران‌ انجام‌ شود چون‌ اين‌ حالت‌ موجب‌ ميشود كه‌ طول‌ گام‌ افزايش‌ يابد و لگن‌ خاصره ‌آزادتر شود و چرخش‌ در مفصل‌ لگن‌ خاصره‌ ايجاد گردد كه‌ به‌ حركت‌ بدن‌ كمك‌ ميكند.

۲ – وضعيت‌ بازوها :
حركت‌ دستها در حين‌ راه‌ رفتن‌ متأثر از يك‌ عمل‌ بازتابي‌ به‌ شكل‌ تاب‌ دادن‌ است‌ كه‌ در خلاف‌ جهت‌ حركت‌پاهاست‌ ( دست‌ چپ‌ به‌ موازات‌ پاي‌ راست‌ و بر عكس‌ .) اين‌ عمل‌ به‌ منظور حفظ‌ تعادل‌ و چرخش‌ لگن‌ خاصره‌است‌ . بهتر است‌ حركت‌ دستها از مفصل‌ شانه‌ توأم‌ با خم‌ كردن‌ از آرنج‌ صورت‌ گيرد چون‌ اين‌ حالت‌ موجب‌ميشود كه‌ حركت‌ از مفصل‌ شانه‌ بهتر صورت‌ گرفته‌ و اين‌ موجب‌ سرعت‌ بيشتر راه‌ رفتن‌ فرد ميشود . ( حركت‌ راه ‌رفتن‌ در حالت‌ با دستهاي‌ صاف‌ ، آرام‌ صورت‌ مي‌گيرد) دست ها نبايد بصورت‌ مشت‌ باشد ( فرض‌ بر اينكه‌ يك‌ تخم‌ مرغ‌ در دست‌ وجود دارد) در حالت‌ مشت‌ عضلات‌دست‌ دچار سفتي‌ و گرفتگي‌ شده‌ و خون‌ بيشتري‌ متوجه‌ آن‌ ميشود و دستها سنگينتر ميشوند واين‌ يك‌ حركت‌ منفي‌ را در مقابل‌ حركت‌ بدن‌ به‌ جلو ايجاد ميكند.
۳- حالت‌ تنه‌ :
بدن‌ ( بالا تنه‌ ) بايد كاملاً صاف‌ باشد ، اگر شانه‌ ها بطرف‌ جلو باشد قفسه‌ سينه‌ جمع‌ تر شده‌ و راه‌ تنفس‌ تنگترميشود و بهتر است‌ براي‌ پياده‌روي‌ سر وسينه‌ صاف‌ باشد و شانه‌ ها كمي‌ عقب‌ تر ( نه‌ زيادتر) قرار گيرند. و كمي‌عضلات‌ كمر و شكم‌ سفت‌ گرفته‌ شوند البته‌ نه‌ آن‌ قدر زياد كه‌ باعث‌ اذيت‌ شود كه‌ اينكار پس‌ از مدتي‌ براي‌ فرد ساده‌ خواهد بود .
ج‌ – زمان‌ ورزش‌ و پياده‌روي‌
بهترين‌ زمان‌ براي‌ ورزش‌ پياده‌روي‌ زماني‌ است‌ كه‌ براي‌ فرد بدون‌ زحمت‌ بوده‌ و براحتي‌ و با خيال‌ آسوده‌ و بدون‌ تداخل‌ با فعاليت‌ هاي‌ روزمره‌ ، بتواند در آن‌ شركت‌ نمايد. تعدادي‌ از افراد بعد از فعاليت‌ ورزشي‌ در صبح‌ زود و قبل‌ از صرف‌ صبحانه‌ احساس‌ تهوع‌ ، سرگيجه‌ و سبكي‌ سر ميكنند كه‌ بعلت‌ عدم‌ تغذيه‌ بمدت‌ چندين‌ ساعت‌گذشته‌ و كاهش‌ ميزان‌ قند خون‌ ميباشد . همچنين‌ فعاليت‌ ورزشي‌ شديد بلافاصله‌ بعد از صبحانه‌ ميتواند سبب ‌ديسترس‌ فيزيكي‌ شديد و احساس‌ پري‌ در شكم‌ و تهوع‌ شود بنابراين‌ اگر اول‌ صبح‌ تنها زمان‌ آزاد براي‌ ورزش‌كردن‌ باشد لازم‌ است‌ كه‌ فرد صبح‌ زود از خواب‌ بيدار شود تا يكي‌ دو ساعت‌ بين‌ صرف‌ صبحانه‌ و شروع‌ ورزش‌فرصت‌ داشته‌ باشد و اگر اين‌ امر ممكن‌ نباشد لازم‌ است‌ فرد قبل‌ از فعاليت‌ ورزشي‌ يك‌ صبحانه‌ سبك‌ ميل‌ نمايد.
د – كفش‌ مناسب‌ براي‌ پياده‌روي‌
لازم‌ است‌ كه‌ كفش‌ اندازه‌ مناسبي‌ داشته‌ باشد بطوريكه‌ فرد احساس‌ راحتي‌ نمايد و بين‌ انگشت‌ شست‌ و قسمت‌جلوي‌ كفش‌ به‌ اندازه‌ پهناي‌ يك‌ انگشت‌ فاصله‌ وجود داشته‌ باشد . همچنين‌ لازم‌ است‌ كه‌ قسمت‌ جلوي‌ كفش‌انعطاف‌ پذيري‌ كافي‌ داشته‌ باشد بطوريكه‌ شخص‌ براحتي‌ بتواند به‌ ميزان‌ ۴۵ درجه‌ آنرا خم‌ نمايد . همچنين‌ لازم‌است‌ كه‌ قسمت‌ پاشنه‌ كفش‌ حالت‌ ارتجاعي‌ كافي‌ داشته‌ باشد تا بتواند مقاديري‌ از فشار و شوك‌ وارد شده‌ ازطرف‌ زمين‌ به‌ پا را بكاهد.
ه‌ – موارد لازم‌ براي‌ مشاوره‌ پزشكي‌ قبل‌ از شروع‌ پياده‌روي‌
در تعدادي‌ از بيماريها انجام‌ فعاليتهاي‌ ورزشي‌ ممكن‌ است‌ موجب‌ تشديد علائم‌ بيماري‌ گردد لذا لازم‌ است‌ درمواردي‌ قبل‌ از اقدام‌ به‌ پياده‌روي‌ مشاوره‌ پزشكي‌ انجام‌ پذيرد كه‌ به‌ اهم‌ اين‌ موارد اشاره‌ ميگردد:
پايگاه اطلاع‌رساني دانشگاه علوم پزشكي تبريز

۱ – بيماري‌ شناخته‌ شده‌ قلبي‌ ، ريوي‌ و متابوليك‌
۲ – شكايات‌ و علائم‌ مربوط‌ به‌ بيماريها مانند:
درد يا ناراحتي‌ در سينه‌ – تنگي‌ نفس‌ با فعاليت‌ مختصر – سرگيجه‌ يا از دست‌ دادن‌ هوشياري‌ – تنگي‌ نفس‌ موقع‌خواب‌ – تورم‌ مچ‌ پا – تپش‌ قلب‌ – درد در ساق‌ پاها موقع‌ پياده‌روي‌ – وجود سوفل‌ قلبي‌ شناخته‌ شده‌ .
۳ – وجود دو و يا تعداد بيشتري‌ از ريسك‌ فاكتورهاي‌ قلبي‌ زير :
– فشارخون‌ سيستوليك‌ بالاتر از ۱۶۰ ميلي‌ متر جيوه‌ يا فشارخون‌ دياستوليك‌ بالاتر از ۹۰ ميلي‌ متر جيوه‌
– استفاده‌ از دارو براي‌ كنترل‌ فشارخون‌
– كلسترول‌ سرم‌ بالاتر از ۲۴۰ ميلي‌ گرم‌ در دسي‌ ليتر
– مصرف‌ سيگار
– ديابت‌
– سابقه‌ فاميلي‌ بيماري‌ عروق‌ كرونري‌ يا بيماري‌ آترواسكلروتيك‌ در والدين‌ يا برادران‌ و خواهران‌ قبل‌ از سن‌ ۵۵سالگي‌
۴- شروع‌ فعاليت‌ ورزشي‌ شديد در مردان‌ بالاتر از ۴۰ سال‌ و زنان‌ بالاتر از ۵۰ سال‌ سن‌
– تعيين‌ برنامه‌ كلي‌ پياده‌روي‌
قبل‌ از شروع‌ برنامه‌ پياده‌روي‌ علاوه‌ بر توجه‌ به‌ اصول‌ پياده‌روي‌ ، نحوه‌ و زمان‌ انجام‌ آن‌ و ميزان‌ آمادگي‌ جسماني‌و سلامتي‌ فرد كه‌ اشاره‌ گرديد لازم‌ است‌ كه‌ برنامه‌ پيشنهادي‌ با نظم‌ وفواصل‌ زماني‌ ذكر شده‌ بطور دقيق‌ از طرف‌فرد رعايت‌ گردد.
بر اين‌ اساس‌ سه‌ برنامه‌ براي‌ پياده‌روي‌ پيشنهاد مي‌گردد:
۱- برنامه‌ پياده‌روي‌ بر اساس‌ گروه‌ سني‌
۲- برنامه‌ قدم‌ زدن‌ / دويدن‌ آهسته‌ براي‌ افزايش‌ استقامت‌ قلبي‌ تنفسي‌
۳- برنامه‌ ۱۶ هفته‌اي‌ قدم‌ زدن‌ / دويدن‌ نرم‌ وسبك‌ براي‌ بزرگسالان‌ با سطح‌ توانايي‌ پائين‌
۱) برنامه‌ پياده‌روي‌ بر اساس‌ گروه‌ سني‌
نحوه‌ استفاده‌ از جداول‌ تمريني‌ :شما مي‌توانيد با توجه‌ به‌ سن‌ فرد ، جدول‌ مربوط‌ به‌ رده‌ سني‌ خود را انتخاب‌ نموده‌ و به‌ مدت‌ ۶هفته‌ بر اساس‌ مندرجات‌ آن‌ پياده‌روي‌ را انجام‌ دهيد و قبل‌ از شروع‌ برنامه‌ تمرين‌ در هفته‌ هفتم‌ بايستي‌ وضعيت‌استقامت‌ قلبي‌ تنفسي‌ خود را آزمايش‌ كرده‌ سپس‌ متناسب‌ با وضعيت‌ خود به‌ پياده‌ روي‌ ادامه‌ دهيد بدين‌ منظور براي‌ تعيين‌ وضعيت‌ آمادگي‌ قلبي‌ تنفسي‌ از تست‌ كوپر ( دوازده‌ دقيقه‌ دويدن‌ ) استفاده‌ كنيد.
● دستورالعمل‌ تست‌ كوپر:
پس‌ از گرم‌ كردن‌ مناسب‌ ميتوانيد يك‌ مسير مستقيم‌ يا پيست‌ دووميداني‌ را انتخاب‌ نموده‌ و به‌ مدت‌ ۱۲ دقيقه‌اقدام‌ به‌ دويدن‌ نماييد و پس‌ از اين‌ مدت‌ مسافت‌ طي‌ شده‌ را مشخص‌ كنيد . البته‌ لازم‌ به‌ توضيح‌ است‌ كه‌ درهنگام‌ اجراي‌ تست‌ هرگاه‌ خسته‌ شديد نبايد متوقف‌ شويد بلكه‌ ميتوانيد براي‌ برگشت‌ به‌ حالت‌ عادي‌ راه ‌پيمايي‌كنيد .مثال‌ :
يك‌ فرد ۴۲ ساله‌ اگر تصميم‌ به‌ پياده‌روي‌ دارد ابتدا جدول‌ الف‌ از گروه‌ سني‌ ۴۰ الي ۴۹ ساله‌ را انتخاب‌ و بمدت ‌۶ هفته‌ پياده‌روي‌ را ادامه‌ ميدهد ودر انتهاي‌ هفته‌ ششم‌ استقامت‌ قلبي‌ تنفسي‌ خود را با۱۲ دقيقه‌ دويدن‌ تست‌كرده‌ و مشخص‌ ميشود كه‌ وي‌ در اين‌ مدت‌ حداكثر مسافتي‌ را كه‌ طي‌ نموده‌ است ۱۵۰۰ متر ميباشد.
پايگاه اطلاع‌رساني دانشگاه علوم پزشكي تبريز

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: